دفتر عشق نویس دفتر عشق منه
هرچی که تو دلمه داره فریاد میزنه
دفتر عشق نویس دفتر خاطره هاس
پایتخت کشور واژه های بی صداس
دفتر عشق نویس وعده گاه تو و من
یه جای خوب و قشنگ واسه دیونه شدن  

دیشب کنار جاده یک بی آشیان مرد
در اوج غربت ،بی کس و بی همزبان مرد
لب ها کبود و چشم ها بر راه مانده
بر روی فرش خاک و زیر آسمان مرد
او تا همین دیروز اینجا کار می کرد
آری همان نرگس فروش آری همان مرد
او زیر صد ها برگ خشک و زرد مانده
این است پایان کسی که در خزان مرد
دیگر نمی بیند کسی رنگ گل یاس
دیگر نمی روید شقایق،باغبان مرد
یک شاخه نرگس روی خاک کوچه افتاد
از غصهء آن بی نشان مهربان مرد
با خنده رد شد عابری از پیش جسمش
پرسید می گویند دیشب یک جوان مرد
چیز مهمی نیست،اما محض خنده
دیشب کنار جاده یک بی آشیان مرد
.::سمیر::. 

روزگاری بود و ما هم روزگاری داشتیم
روزگاری چون شما ما هم نگاری داشتیم
قلب ما کی اینچنین زرد و خزان آلوده بود
روزگاری سبز بودیم و بهاری داشتیم
این زمانم در سکوت و بی صدایی منگرید
روزگاری زخمه ها بر چنگ و تاری داشتیم
روزگاری روی لب ها غنچهء لبخند بود
کی چنین رخسار زرد و حال زاری داشتیم
بی گمان پرسید از خود ما چرا اینگونه ایم
زانکه ما در آستین خویش ماری داشتیم
این زمان بیناتریم از روزگار پیشمان
آن زمان چشمان بینا قلب تاری داشتیم
ما از این عصر پر از مکر و دورویی خسته ایم
کاش ما هم در دل تاریخ غاری داشتیم
.::سمیر::. 

غم انتظار  من یادت رفت؟
گل بی قرار من یادت رفت؟
خسته و بی کس و تنها بودی
آمدی کنار من یادت رفت؟
گفتی از آخر خط آمده ای
جملهء قصار من یادت رفت؟
به تو گفتم آخر خطی نیست
تو شدی نگار من یادت رفت؟
دل تو ساز مرا باور داشت
نالهء سه تار من یادت رفت؟
فصل پاییز دلم زود رسید
تو چرا بهار من یادت رفت؟
پای عشق تو دلم را دادم
آخرین قمار من یادت رفت؟
پیش چشمان تو خاکم کردند
نازنین مزار من یادت رفت؟
سمیر 

روی قبرم بنویسید کسی بود که رفت
لحظه ای از غم ایام نیاسود که رفت
بنویسید از آغوش خدا آمده بود
هیچ کس هیچ نفهمید چرا آمده بود
بنویسید نفهمید کسی دردش را
هیچ کس درک نمی کرد رخ زردش را
بنویسید که یک عمر کسی را کم داشت
در نگاهش اثر از حادثه ای مبهم داشت
بنویسید هوای دل او ابری بود
بنویسید که اسطورهء بی صبری بود
بنویسید پرش لحظهء پرواز شکست
بنویسید دلش را به دل پیچک بست
روی قبرم بنویسید دلی عاشق داشت
دور تا دور دلش یاس و اقاقی می کاشت
رج به رج فرش دلش را گره با خون می زد
شهرتش طعنه به رسوایی مجنون می زد
بنویسید که با عدل جهان مسأله داشت
بنویسید که از عالم وآدم گله داشت
شعر جانسوزی اگر گفت همه از دل بود
بنویسید که او پای دلش در گل بود
بنویسید که پروانه صفت سوخت پرش
بنویسید غمی بود به چشمان ترش
بنویسید که همواره غمی پنهان داشت
بنویسید به تقدیر و قضا ایمان داشت
بنویسید جوان رفت کهنسال نبود
بنویسید اگر حرف نزد لال نبود
سمیر 

دلیل و منطق و برهان بهانه است
اصولا خصلت انسان بهانه است 

اسیر نفسی و باید بدانی
برادر سستی ایمان بهانه است
بنی آدم نمک گیر گناهند
فریب و حیلهء شیطان بهانه است
غرض عشق زلیخا بود از آغاز
حدیث یوسف و کنعان بهانه است
دلیل حبس یوسف پاکی اش بود
وگر نه میله و زندان بهانه است
بشر تاب عدالت را ندارد
لباس خونی عثمان بهانه است
علی قرآن ناطق بود یا نه؟
به مولا نیزه و قرآن بهانه است
.::سمیر::. 

سلام آقا دلم تنگ است امروز
برایم ناله آهنگ است امروز
دروغ و کفر معیار بزرگی است
چه گویم حرف حق ننگ است امروز
گروهی در زمین تندیس حقند
جواب حرف حق سنگ است امروز
کجا این بنده در چنگال نفس است
اسیر قوم صد رنگ است امروز
زمانی خوب بودن آدمی بود
برای بد شدن جنگ است امروز
بیا آقا عدالت گستری کن
که پای عدلمان لنگ است امروز
سمیر 

اگر ساقی تویی پیمانه ات من 

غریو شادی مستانه ات من 

برای دیدن چشمان مستت 

نشسته بر در میخانه ات من 

اگر در شهر غربت بی نشانی  

غریب افتاده ای کاشانه ات من 

تو آن گنجی که پیدایی در انظار 

نخور غم نازنین ویرانه ات من 

دلت هر آنچه می خواهد بفرما 

غلام خانه زاد خانه ات من 

تو عاقل باش و با تدبیر سر کن 

بمانم تا ابد دیوانه ات من 

نگارا سو ختن تقدیر ما بود  

تو شمع محفل و پروانه ات من 

چه می شد هر زمان دلتنگ بودم 

گذارم سر به روی شانه ات من 

((سمیر)) 

فریاد را می شناسی 

از اهالی صداست 

زاده درد است 

بر می آید ز سینه ای تبدار 

وسعتش باعث آزار بشر می گردد 

نتوان گفت که فریاد همیشه تنهاست 

او برادری دارد 

که بسی خاموش است 

آشنای من بی فریاد است 

دوستش می دارم 

گر چه چون فریاد 

صدایش پر نیست ولی 

آشنای من بی فریاد است 

او صدایش هیچ است 

و همین هیچ پر از فریاد است 

او سکوت است 

آشنای من بی فریاد است 

((سمیر)) 

در بهاران کی شود سر سبز سنگ
 

خاک شو تا گل بروید رنگ رنـــــــگ
 

سالها تو سنگ بودی دلخـــــــراش
 

آزمون کن یک زمانی خــــــاک باش 

.................................... 

سال جدید را به تمامی عشق نویسان 

تبریک گفته و امید وارم آغاز این بهار 

 سرآغازی 

  باشد مبارک برای مهربانی ها  

و فرصتی مجدد برای عاشق شدن 

و انشا الله نقطهء پایانی برای تمامی  

نا کامی های گذشته و سرآغازی برای 

شادکامی های آتیه 

موفق باشید و عاشق 

یا حق 

زیر این سنگ سیاه یه غریبه خوابیده

اون توی دو روز عمر یه روز خوش ندیده

این غریبه با همه ،حالا خاموشه و سرد

توی دنیا هیچ کسی عشقشو باور نکرد

این غریب زیر سنگ با کسی کاری نداشت

تنها و بی همنفس سرو رو زمین گذاشت

حتی خواهرش نبود که واسش گریه کنه

واسهء قبر داداش شاخه گل هدیه کنه

غریبه یه بی پناهه هیچ گناهی نداره

اون به غیر صوت قرآن تکیه گاهی نداره

جرم اون فقط یه عشقه مث عشق پاک مجنون

لیلی رفته پی دنیاش ،ولی زیر خاکه مجنون

تو کتابا خونده بودم لیلی زود تر از گلش مرد

مجنون بعد مردن اون لحظه ای دووم نیاورد

اما تو عشق غریبه ،مجنون اول از همه مرد

ولی لیلای معاصر عشق مجنونو ز یاد برد

این یه قصه غریبه ،زندگی برای مردن!

زندگی برای چیزی که همه از یاد بردن!

سمیر  

بزار تنـــــــها بمونم با خیــــــــــــالت
بخـــونم از دو چشـــــــــم بی مثالت
بزار ایــن قلـــب خسته تا قیـــــــامت
بــــــمونه عاشــــق اون قد و قـــامت
بـــــزار چشـــمای غمگینم ببـــــــاره
دلــــــی که عاشقه آروم نـــــــــداره
بــــــزار باشه برامون یادگــــــــــــاری
غـــــــم و گریه تو بارون بهــــــــــاری
نــــزار چشـــمام ببینن رفــــــتنت رو
آخـــــــه ســــخته براشون رفتــن تو
نزار دستـــام توی دستات بشـــــینه
اگــــر ایـــــن گفتگوی آخـــــــــــــرینه
نزار قلــــــــــبم بفــــــــهمه بی وفایی
برو اما نـــــــــــگو هـــــــرگز کجــــــایی
برو قبل از طـــلوع این سپیــــــــــــــده
برو تا قــــلب غمگینم نـــدیــــــــــــــده
برو فکر من و این قلب خـــــــــــــــسته
نباش و فکر نکن قلبم شکـــــــــــسته
نشو راضــــی که قلب من بمـــــــــیره
بــــــزار با یــــــــــاد تو آروم بگــــــــــیره
اگــــر تو راحـــــــــتی با این جــــــدایی
برو این خســـــــته هم دارد خــــــدایی
حــــلالت می کــــــــــنم ای نازنیـــــنم
نزار اشـــــــکو توی چشــمات ببینـــــم
فقط می خوام بدونی تا همیــــــــــشه
دلم بی تو دیگه عاشق نمیــــــــــــشه
اگر چه راه سینه می شه مســــــــدود
عـــزیزم قســـــــــــمت ما رفتنت بـــــود
اگر چــه با غــــــــــم تو در ســــــــــتیزم
برو وجـــدانتم راحت عــــــــــــــــــــــزیزم
تو رو میسپــــــــارمت دست خـــــدامون
هـمین قدر عاشقی بسه برامـــــــــــون
حالــــــــــــا که داری از این خونه مـیـــری
بــــــــــــــــدون ای نازنینـم بی نـظـــیـری
می دونـم این جــــــــــدایی سخته امـــا
یه جــوری تاب میــارم بی تو لیـــــــــــلا
کسی رو غیر تو هـرگز نمی خـــــــــــوام
تویی تا وقتی هستم دین و دنـــــــــــیام
 ((ســـــــــــــــــــــــــمیــــــــــــــــــــــــــــر))  

صبح که از خواب پا می شد
حس کرده بود که دنیا یه جور دیگه اس
اطاقش تاریک تاریک بود
انگار نه انگار که خورشیدی هست
آماده شد و زد بیرون
مثل همیشه اولین کارش رفتن سراغ
عشقش بود
طبق معمول یه سنگ ریزه به شیشه زد و منتظر موند
پرده کنار رفت و دخترک پشت قاب پنجره ظاهر شد
لرزید
این نگاه همیشگی نبود
سرد بود
بی تفاوت بود
پرده به جای اولش برگشت
بدون حتی یک تبسم
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
هوا سرد بود اما
نه واسه یه تازه عروس
جمعیت پشت سر ماشین عروس
بوق زنان در حرکت بودند
انگار همین چند روز پیش بود که دخترک
به دلیل نارسایی کلیوی چند قدم بیشتر
با مرگ فاصله نداشت
اما خدا خیلی دوستش داشت
که یه نفر درست تو آخرین لحظه حاضر
شد یکی از کلیه هاشو به اون بده
و فقط هم به اون
هیچ وقت نفهمید
اون کی بود
اما چه فرقی می کرد اون الان
خوشبخت بود
و مهم هم همین بود
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــ
دکتر جون کاری میشه واسش کرد
نه پدر جان با این حماقتی که پسرتون کرده
هیچ امیدی غیر از پیوند نیست
اونم که به این زودیا میسر نیست
آخه کسی که کلیه چپش مشکل داره
چرا باید بره کلیه راستشو اهدا کنه
اما پسر جوون راضی بود
صدای بوق های ممتد توجهشو به بیرون
جلب کرد
انگار عروسی بود
اون شب هر دوشون لبخند میزدن
یه بی وفا به خونه بخت می رفت
و یه با وفا به خونه آخرت
((سمیر)) 

میون دشت قلب من
تو تک گل شقایقی
جواب رد میدی به من
بعد یه عمری عاشقی
عزیزم تو هم میخوای
منو تنها بزاری
از تو چشمات می خونم
دیگه دوستم نداری
منی که عاشقتم
بعد تو چیکار کنم
از دست خاطره هات
به کجا فرار کنم
من تو فکر عشق تو
تو تو فکر دیگری
خیلی زود عشق منو
داری از یاد میبری
آرزومه خوش باشی
حتی با رقیب من
قسمتم نبود عزیزم
که بشی نصیب من
عیبی نداره خانمی
تو هم برو از پیش من
اما بدون ای دل من
از این به بعد عشق غدغن 

 ((سمیر)) 

خداوندا به من توفیقی ده که فقط یک روز بنده مخلص تو باشم که میدانم حتی ساعتی این چنین بودن بس دشوار است . خدایا سینه ام را چنان بگشای که درد های تمام عالم را در آن جای دهم حتی درد محکوم شدن به گناهان ناکرده ام .خدایا میدانم که نادانم به ذزه ای از علم بیکرانت دانایم کن.بارالها زبانم در ستایش تو قاصر است به من زبانی عطا کن تا گوشه ای اندک از رحمت بیکرانت را سپاس گویم.خداوندا راه گم کرده ام هدایتم کن . خدایا قلبم را از تمام کینه ها پاک کن که غیر از تو کسی را بر این کار قادر نیست .خداوندا به من صبری ده که بر سیلی دشمنان بخندم وبا خنجر دوستان به رقص آیم .خدایا شرکم را به یکتاییت٬ ضعفم را به قدرتت ٬ جهلم را به علمت ٬ حماقتم را به حکمتت ٬ گناهانم را به رحمتت ٬ عصیانم رابه عزتت ٬ تیرگی دلم را به نورت ٬ بی حرمتی هایم را به قداستت ٬ تنگ دستی وبخلم را به کرمت  وناسپاسی ام  را به لطفت ببخش .خدایا به خیر و شر خود آگاه نیستم ٬ به علمت وبه رحمتت هر آنچه خیر من درآن است بر من فرو فرست وهر آنچه شری برای من درآن است از من دور گردان. خدایا به من یقینی ده که جز تو در هستی هیچ چیز نبینم .خدایا به من دلی ده که جز مهر تو در آن هیچ مهری را راه نباشد .خدایا به من قلبی ده که دوست داشته باشم هر آنچه آفریده توست.خدایا برمن زبانی ده که جز بر حمد تو گویا نگردد. خدایا هر آنچه دارم از آن توست پس آنچه خیر من است بر زبان من جاری کن تا از تو تمنایش کنم که خود بسیار نادانم .خدایا خواسته هایم بسیارند ولی هیچ چیز در قبال آنها ندارم ٬ پس تو از مخزن بی انتهای کرمت آنها را به من عطا کن . خدایا با تمام آنچه به من عطا کردی می خوانمت پس دعایم را اجابت کن .

به حق مهربانیت ای مهربان ترین مهربانان.

****************************

شعر دیگر ننویسید که اشعار مرا دزدیدند

نه فقط شعر مرا سینه تبدار مرا دزدیدند

همه اندیشه ام این بود که دنیا پاک است

این قدر ساده نباشید که افکار مرا دزدیدند

شعر من وعده دیدار من و لیلا بود

ای رفیقان به خدا وعده دیدار مرا دزدیدند

از سمیر این یک نصیحت بشنوید

شعر دیگر ننویسید که اشعار مرا دزدیدند

((سمیر))

شعرهای من در این وبلاگ با اسم کس دیگه!!!!

http://www.hiva0013.blogsky.com/  

http://guljan.blogfa.com/post-3.aspx 

جالب اینه که این جدیده علاوه بر دست بردن در شعر 

این جمله خنده دارم زیرش نوشته  

چیزی که معتقدم خودش اصلا قبولش نداره

((کپی برداری بدون ذکر منبع غیر مجاز می باشد))

تو روزایی که نبودی،نمیدونی چی کشیدم
روزی صد دفعه عزیزم،به ته خط میرسیدم
تو نبودی تا سرم رو،بزارم رو شونهء تو
خودت هم خوب می دونستی،که منم دیونهءتو
تو نبودی تا که باشی،همدم قلب شکسته ام
وقتی با یاد نگاهت،زیر بارون مینشستم
تو نبودی تا ببینی،اون همه دلواپسیمو
لحظه های غم و تردید،لحظه های بی کسیمو
تو نبودی،تو روزای غم و تردید
وقتی که دلم تو آینه،جای من چشاتو میدید
تو نبودی بشنوی،صدای هق هق غمم
تو نبودی تا ببینی،شکستن مکررم
برای گریهء شبم،شونه هاتو کم میآرم
وقتی که نیستی کنارم،گل لبخندی ندارم
تو نبودی تا بگیری،دست این افتاده عشق
تا قیامت بی تو لیلا،این منم دلدادهء عشق
تو نبودی همه اینجا،آتیش به جونم میزدن
آخه دشمنای من،راه دلمرو بلدن
تو نبودی تا ببینی،لحظه های آخر من
لحظه های بی تو بودن،وقت مرگ باور من
تو نبودی تا ببینی،گریه های هر شب من
تویی تا آخر عمرم،تنها حرف رو لب من
((سمیر)) 

دارم میرم اما بدون٬بی تو دلم غرق غمه

برای گفتن غمم٬هر چی که جمله هست کمه

دارم میرم اما یکی٬توی دلم داد میزنه

می گه که قلب تو هنوز٬ تشنهء عاشق شدنه

دارم میرم اما غروب٬پشت سرم داره می آد

انگار از عشق من و تو ٬یه چیز تازه تر می خواد

انگار غروبم می دونه٬من از غم تو میشکنم

عشق تو حل شده دیگه ٬تو ذره ذرهءتنم

دارم میرم صدای تو٬توی گوشم زنگ می زنه

تو بودی که گفتی برو٬بی تو دلم نمیشکنه؟

دارم میرم روز و شبم٬بی تو یکی شده عزیز

بسه دیگه با اون نگات٬غم تو وجود من نریز

دارم میرم اما دلم٬ لبریزه از خاطره هات

کاشکی می موندی پیش من٬دلو می ذاشتم زیر پات

دارم میرم سپاه غم٬گرفته دور دلمو

دارم میرم بلکه سفر٬حل کنه این مشکلمو

دارم میرم تا بدونی٬تو رو واسه خودت می خوام

تویی شکوه عشق من٬توی تموم قصه هام

دارم میرم اما غمت ٬رفیق راه دلمه

عیبی نداره همیشه ٬قسمت عاشقا غمه

دارم میرم اما مسیر٬بی تو پر از خار و خسه

بعد تو عشق لیلی ام ٬به چشم من یک هوسه

دارم میرم اما کسی ٬به بدرقه ام نیومده

انگار همه می دونن این٬غریبه راشو بلده

((سمیر))

از امروز متنفرم

از تمام لحضه هاش

از خودم

از دنیا

از...

امروز تولدمه

کاش نبود تا نبودم 

کردی به بند زلفت٬ای نازنین اسیرم

کردی رهایم در قفس٬تا بی نفس بمیرم

شبها به یادت تا سحر٬ گشته حرامم خواب ناز

از شوق دیدار رخت٬ چون تشنه در کویرم

تنها برای یکدم ٬ما را غلام خود کن

بگذار روی چشمم ٬پایت که جان بگیرم

گشته برای این دل٬ یک آرزو نگاهت

بانو قدم گذارید ٬در کلبهء حقیرم

فرمانروای عشقی ٬در سرزمین قلبم

در پیشگاه چشمت ٬من بنده ای فقیرم

من بندهء تو هستم٬ جانا اشارتی کن

تا افکنم به پایت٬ قلب ز غصه پیرم

تو تا ابد دلم را ٬خواهی همیشه غمگین

حرفی ندارم اما٬ از مرگ نا گزیرم

لیلا مرا تو در غم ٬گویا که دوست داری

گر بوده تقدیر من٬این گونه می پذیرم

حرفی ندارم اگر ٬این بوده قسمت من

لیلا دلم گرفته٬ از بخت همچو قیرم

اکنون که قانون عشق٬قانون جنگل شده

من همچو صیدی حقیر٬در چنگ گرگ و شیرم

محکوم عشقم که غم٬بر چوب دارم آویخت

هر رهگذر می زند ٬بر سینه سنگ و تیرم

حق من از زندگی٬ همواره غم بود و درد

بهتر که حق خود را٬از زندگی نگیرم

جانم به لب رسیده ٬تاب نفس ندارم

مرگ آرزوی من شد٬از عمر خویش سیرم

برای زنده ماندن٬دلیل محکم آور

دلیل محکمی که ٬چرا باید نمیرم

نه صبرم صبر ایوب٬نه عمرم عمر نوح است

نه مجنونم نه فرهاد٬عزیزم من سمیرم

((سمیر))

ای که برای من٬ آغاز و پایانی......در این دم آخر٬ حالم نمی دانی

ای بی وفا با من٬تنها چرا رفتی......عشقت رها کردی٬از چه به آسانی

من بی تو می میرم٬ای علت بودن......می گویم این را من٬هر چند می دانی

شب ها به یاد تو٬غمگین و سرگردان......لیلا رهایم کن٬از بند حیرانی

روزی به من گفتی٬عاشق ترین هستی......اینک چنین رفتن٬کو عهد و پیمانی؟

وقتی که می رفتی٬چشمم نمی دیدی؟......آن خنده پیدا٬ آن اشک پنهانی

دیگر به چشم من٬اشکی نخواهی دید......وقتی که مدفون شد٬در خاک ظلمانی

اکنون که می میرم٬یک چیز فهمیدم......ظلم بنی آدم ٬را نیست پایانی

هرگز نفهمیدم٬ مقصد کجا باشد......در کوره راه عشق٬این راه طولانی

من می برم با خود٬یک کوله بار از هیچ......یک سینهء خالی ٬از قلب٬می دانی!

آیا حقیقت بود٬ ابراز احساست......روزی که می گفتی ٬بی من نمی مانی

روزی ملک بودم٬در جنت قلبت......راندی مرا از خویش٬چون ذات شیطانی

شرم آید از خویشم ٬هرگز نفهمیدم......آهو نبودی تو٬گرگ بیابانی

سهم من از آن عشق٬انگار این مرگ است......مرگی بسی شیرین٬شیرین و عرفانی

ای بی وفا با من ٬هرگز نمی فهمی......شیرینی این مرگ٬یک مردن آنی

تو با عذابی سخت ٬بدرود خواهی گفت......این منزل آباد٬اما بسی فانی

هرگز نخواهی دید٬ چیزی که من دیدم......من نور می دیدم٬ در آن پریشانی

وقتی اجل می خواست ٬جسمم بمیراند......فهمید من مردم٬تو در دل و جانی

من خوب می دانم٬بعد از عروج من......بر خاک می افتی این شعر می خوانی

اما سمیر آن روز٬از پیش تو رفته است......رفته است آنجا که٬حور است و قلمانی

(( سمیر))

.::نامه::.

قلم را روی کاغذ می گذارم...........برایت چند خطی می نگارم

به نام خالق وصل و جدایی...........به نام نامی پروردگــــــــارم

سلام ای نازنین بی وفایم...........سلامت هستی ای زیبا نگارم

اگر چه بینهایت دوری ازمن...........تو را تا بینهایت دوست دارم

نمی دانم کجا و در چه کاری...........نمی دانی کجا و در چه کارم

فقط امید وارم شاد باشی...........نه چون من که هزاران غصه دارم

اگر از حال من خواهی غمینم...........از آن روزی که رفتی بی قرارم

دگر خشکیده اشک دید گانم...........برای گریه اشکی هم ندارم

از آن روزی که رفتی تیره گشته...........تمام لحظه های روزگارم

لباس تیره بر تن می کنم چون...........برای مرگ عشقم سوگوارم

پس از تو روی لب لبخند مرده...........چو مجنون اسب ماتم را سوارم

تو را در خواب می بینم دمادم...........که با تو در کنار چشمه سارم

ولی از خواب برخیزم چو بی تو...........تصور می کنم بر تل خارم

برایت می نویسم تا بدانی...........حکایت های چشم اشکبارم

تمام اهل عالم را خبر کن...........که من دیوانهء چشمان یارم

خبر کن تا همه حالم ببینند...........مگر سنگم که تاب غصه آرم

تو احوال مرا از قاصدک پرس...........که او آگه بود از حال زارم

پس از تو روزن نوری ندیدم...........میان دخمهء تاریک و تارم

غمت همچون طنابی گشته لیلا...........مرا آویخته بر چوب دارم

در آخر آرزویم شادی توست...........تو را دست خدایم می سپارم

چرا اصلا برایت می نویسم...........منی که پیش تو ارزش ندارم

چو می دانم نخوانی نامه ام را...........من آن را لای دفتر می گذارم

((سمیر)) 

غریبه توی غربت٬فقط خدارو داره

شبا به یاد میهن٬چشاشو هم میزاره

غریبه توی غربت ٬لباش همیشه بسته است

غریبه توی غربت٬دلش غمین و خسته است

غریبه توی غربت٬دل به کسی نمیده

چون تو دیار غربت٬هرگز وفا ندیده

غریبه توی غربت٬یه همزبون نداره

تا تو غروب غربت٬ سر رو شونش بزاره

غریبه توی غربت٬چشاش در انتظاره

اما کسی نمیآد٬اون هیچ کسو نداره

غریبه توی غربت٬تنهاترین پرنده است

چیزی که قهره با اون٬حس قشنگ خنده است

غریبه توی غربت٬دلش میخواد بخنده

اما تا خنده میآد٬گریه راشو میبنده

غریبه توی غربت٬درد و غمه خوراکش

دل غریبه بد جور٬تنگه برای خاکش

غریبه توی غربت٬از بی کسی میناله

میدونه تو اون دیار٬محبت یه خیاله

غریبه توی غربت٬نگاش به آسمونه

قدر وطن رو حالا٬تو بی کسی میدونه

غریبه توی غربت٬تو دام غم اسیره

غریبه آرزوشه٬توی وطن بمیره

((سمیر))

با آنکه می از شیشه به پیمانه نکردی

در بزم ، کسی نیست که دیوانه نکردی

ای خانه شهری نگهت برده به یغما

در شهر دلی کو که در آن خانه نکردی

تا گنج غمت را سر ویرانی دل هاست

یک خانه دل نیست که ویرانه نکردی

تنها نه من از عشق رخت شهره شهرم

صاحب نظری نیست که افسانه نکردی

نازم سرت ای شمع که شهری زدی آتش

و اندیشه ز دود دل پروانه نکردی

با چشم تو محرم نشدم تا به نگاهی

بیگانه ام از محرم و بیگانه نکردی.

(( فروغی بسطامی ))

سال نو مبارک 

سلام دوستان دفتر عشق نویس سالی سراسر موفقیت و شادکامی را برای شما

هموطنان عزیز در جای جای این سرزمین عشق آرزومند است

امید است در آستانهء ورود به سرسرای سرسبز سرزمین بهار تمامی کینه ها و کدورت ها

به واسطهء لطف یزدان پاک از دلهای پاک ایرانیان زدوده و به جای آن همگام با طبیعت

روح یکرنگی و محبت جای گیرد

دوستان بیایید در لحظات اولیهء ورود به سال جدید بزر گترین آرزویمان همواره برآورده شدن آرزوی

آرزومندان واقعی باشد ٬عاشقان سینه چاکی که سالهاست حسرت همین لحظاتی را

دارند که اکنون شاید شما آن را تجربه میکنید:

((تحویل سال نو دست در دست یار)) 

عید همگی مبارک 

گفتگو

با چشمهای خسته که سرشار ماتم است
کم سن و سال و ساده ولی قرص و محکم است

هی داد می زند پسرک : « امتحان وزن ! »
رد می شوند مردم و ...اینجا جهنم است

با خیل مردمی که فقط خنده می کنند
با سایه های تازه که حتما ...فراهم است

گیلاسهای پایه بلندی که می زنند
یعنی شراب خوردنشان هم دمادم است

هادی بیا !...اخُ حال منیره چطوره ؟ ها ؟
« بد ، مثل قبل ...- البته اسمش که اکرم است !

اما ضعیف و لاغر و کم خون و ...عاشق ِ... »
عاشق به چی؟... « و عاشق گلهای مریم است !»

به به ! چه خوب ! عاشق گلهای مریم و ...
از قول من بگو که خودش مثل شبنم است

خب ، از خودت بگو ، چه خبر از غزل – مزل ؟!
چیزی نوشته ای که نگویم پر از غم است ؟

« یک بیت گفته ام وَ خدا خوب شاهد است
این بیت آخرین غزلی شد که گفتم است :

مردم ! شما که وارث برحق آدمید
آخر کدام کار شما مثل آدم است ؟! »

امید تقی آبادی ( یامان)

گربه شورا راه یابد پای من
هرچه ویرانی است عمران می کنم

می روم هر شب به میدان های شهر
هر چه ساعت بود میزان می کنم

مشکلات شهرتان را رتق و فتق
پشت میز و پشت فرمان می کنم

کوچه های تنگ را هر شب فراخ
هرچه بن بست است دالان می کنم

چاله های شهر را چاه عمیق
هرچه دالان را خیابان می کنم

هرکه شورا شد فقط این کرد و رفت
من اگر شورا شوم آن می کنم

مردها را اهل تجدید فراش
لطف ها در حق نسوان می کنم

تا کش آید پوز اعضای اوپک
نفت را فالفور ارزان می کنم

مرده ها را می کنم ساماندهی
شهرتان را باغ رضوان می کنم

شاعران شهر را در خانه ام
هفته ای یک بار مهمان می کنم

کارگردان های با احساس را
می برم مهمان مامان می کنم

تا که پررو نق شود گردشگری
اصفهان را ارمنستان می کنم

شهردار از شهرضا می آورم
الغرض این می کنم آن می کنم

می شوم هر شب سوار بلدوزر
هر چه ناصافی است ویران می کنم

شهر تا راحت شود از چشم بد 

دیدنی ها را فراوان می کنم

می نویسم طنز بر دیوار و در
شهرتان را من نمکدان می کنم

تا که کار خلق فورا حل شود
کارمندان را دو چندان می کنم

هی تراکم می فروشم را به را
یاری انبوه سازان می کنم

شهرداری را همه رایانه ای
کارها را سهل و اسان می کنم

گر رقیبانم به من فرصت دهند
چاره ی کمبود سیمان می کنم

می کنم هی کارهای خوب خوب
دشمنانم را پشیمان می کنم

هفته ای یک شب کلیسا می روم
ارمنی ها را مسلمان می کنم

می فروشم کل اسراییل را
پول آن را خرج لبنان می کنم

یک سخنرانی به نفع مسلمین
در بلندی های جولان می کنم

مثل اقشار ضعیف اجتماع
نوش جان سویای سبحان می کنم

هم صدایی هم دلی هم زیستی
با سرای سا لمندان می کنم ...

سعید بیابانکی  

 وعدهء ما فردا پای صندوق های اقتدار

خواهرم گریه نکن برای رفتن داداش

داداشت داره میره به خونه آرزوهاش

خواهرم گر چه از این زمونه دلخونم ولی

تو دیگه رو زخم من با گریه هات نمک نپاش

خواهرم جای بدی نیست به خدا اینجا عزیز

فقط اینجا واسه من یه کم غریبه لحظه هاش

خواهرم هر جا باشم به یادتم حتی تو خاک

تو فقط برای من دعا بخون غمگین نباش

خواهرم گرچه خدا عشق منو ازم گرفت

می دونی تو عشقمی خدا تو رو داداه به جاش

خواهرم خوب می دونم نداری آرزویی جز

دیدن دوبارهء خنده رو لب های داداش

خواهرم منم دلم تنگه برات ٬ اما عزیز

این مشیت خداست کاری نمیشه کرد باهاش

خواهرم حجم سیاه و ساکت و سرد زمین

داره خاکم می کنه لحظه به لحظه با هواش

خواهرم بهش بگو ((سمیر)) همیشه یادشه

حتی بعد مردنم نمیره یادم اون چشاش

خواهرم بهش بگو همیشه بوده آرزوم

که توی گوشم بپیچه صوت زیبای صداش

خواهرم بگو تا وقتی بودم عاشقش بودم

حتی حالا زیز خاک منتظره چشام براش

((سمیر))

شمع سان پروانه‎ها گشتند آب از تشنگی 

بر لب دریا ز کف دادند تاب از تشنگی

ای دریغا! ای دریغا! سوختند و سوختند 

ماه رویان همچو قرص آفتاب از تشنگی

کودک شش ماهه در دامان مادر بارها 

گشت همچون ماهی دریا کباب از تشنگی

دیده‎ی دُردانه‎ی زهرا اگر آید به هم 

لحظه لحظه آب می‎بیند به خواب از تشنگی

لاله‎های داغدار بوستان بوتراب 

سینه بنهادند بر روی تراب از تشنگی

طایری بی بال و پر جان داده زیر خارها 

بر لبش مانده نوای آب آب از تشنگی

هر چه او را در بیابان می‎زند زینب صدا 

نیست در لعل لبش تاب جواب از تشنگی

تا دهان خشک خود را با گلابی تَر کند

نیست حتی در گِل چشمش گلاب از تشنگی

آفتاب کربلا شد دود در چشم حسین

داشت از بس در وجودش التهاب از تشنگی

آب هم تا  روز مو عود! از پیمبر شد خجل

بس که دیدند آل پیغمبر عذاب از تشنگی

 غلامرضا سازگار"

در بیت آخر به علت قوانین فیلترینگ مجبور به تغییراتی شدم 

که به این وسیله از سراینده پوزش می طلبم

بر اساس آخرین آمار :

((نسبت دختران دم بخت به پسران دم بخت پنج به دو می باشد))

                                                                                                                                ((جراید)) 

وقت آن است که ای گل پسران ناز کنیم

تاقچه بالا بگذاریم و ((نه)) آغاز کنیم !

مطلبی هست در این باره عیان می گویم

بشنویم و همه را مطلع از راز کنیم

جمله ..... و مکان در کف شانس من و توست

از خوشی بال در آورده و پرواز کنیم

با چنین وضعی اگر طالب همسر گشتیم

نازها بهر وی از پشت هم آغاز کنیم

هوش باشیم الا ای پسران دم بخت !!

موقع عقد  ٬ شروط خودمان ساز کنیم

گر چه زیبا و قشنگ است نگارت چون ((قو))

بهر رو کم کنی او را به مثل ٬((غاز)) کنیم

نهراسیم که شاید دل او برگردد

یا مبادا که دمی ترس ز انباز(۱) کنیم

آن قدر هست که هر یک گل خود برچینیم

قبل چیدن ٬ همه را جمله ورانداز کنیم

((مریم))و((یاسمن))و((لاله))و گل های دگر

((سوسن))و((قاصدک))و یاد گل ناز کنیم

رسم عاشق کشی افسانه شود در عالم

بهر معشوقه کشی ٬خلق هم آواز کنیم

بار ها جنس موءنث دلتان بشکسته است

زین سپس خون به دل دلبر طناز کنیم

در جهازیهء او پاترول و مزدا خواهیم

قصد یک باغچه و خانهء دلباز کنیم

سیرت خوب که شرط است در این کار٬ عزیز!

اجتناب از صنم خانه بر انداز کنیم

گل بچینیم(۲) و مبادا که سریعاْ گوییم

((بعله)) را و همه رشتهء خود باز کنیم

ای پسر !عاشق هر عشوه و نازی نشوی!

باید از بهر رخش(۳) عشق پس انداز کنیم.

واد خلیل پور اسبق.بناب 

۱)- حریف ٬ رقیب

۲)- اشاره دارد به جمله معروف (( عروس رفته گل بچینه)) که زین پس خواهد شد: (( داماد رفته گل بچینه))

۳)- حرف ((ش)) : از لحاظ دستوری مضاف الیه است و از لحاظ معنا و محتوا اشاره دارد به خوش شانس ترین و خوش بخت ترین دختر روی زمین !!

{{بر گرفته از بخش ((خنده جام)) مجلهء ((جوانان امروز)) شماره ۱۸۸۰ }} 

در بیت سوم به جای نقطه چین کلمه ای بود که از دید عزیزان ربات واجد شرایط فیلتر بوده است 

بنابر این واژه مذکور حذف و به جای آن ار کاراکتر زیبای نقطه چین استفاده گردید 

 با دست پنهان ابوجهل …‌»

آن شب که گز می کرد باران کوچه ها را ، مردی تمام خویش را تنها قدم زد
آن مرد من بودم که بی چشمانت آن شب ، حتی طلوع ماه حالم را به هم زد

این شهر یک سلول - بی تو انفرادی - ست ، مردم شبیه میله ی سلول سردند
باید دوباره کوله بارم را ببندم ، این شعر از بیت نخست از کوچ دم زد

آن شب خدا هم پر کشید از کوچه با خشم ، اما صدای بالهایش را شنیدم
با نور بر پیشانی ام حک کرد :«شاعر» ، خط سیاه سرنوشتم را رقم زد

می گفت باید انعکاس درد باشی ، آیینه درد تمام توده ها باش
یک عمر با این درد نالیده است این مرد ، یک عمر در این راه با جرات قلم زد

آینده مان اما ترک می خورد آن شب ، جادوگری از ترسِ مردن خویش را کشت
عفریته ای با دست پنهان ابوجهل ، با صخره بر آیینه های جام جم زد

کفتارهای بالداری آسمان را تاریک کردند و حرم دارالزنا شد
با سنگهای آذرین باید به بال نا کفتران نانجیب ناحَرَم زد !

لاجرعه خون آسمان را سر کشیدند ، از آسمان تنها همین یک جرعه باقیست
شاید خدا بخشیده شیطان را که آن شب سرتاسر هفت آسمانش را قدم زد

وقتی زمین فکر زنا با آسمان بود ، باران شبیه طفل نامشروع بارید
یک زن به عقد دائم شیطان در آمد ، گویی زمین و آسمان را بر سرم زد

بگذار هر کس هر چه می خواهد بگوید ، این شعر جذر کل ادیان الهی ست
« ما یسطرون » باید سراسر عشق باشد وقتی خدا فریاد « نون و القلم » زد

تو مرز سایه روشن تاریخ هستی ، از شرق تا غزب از تو می گویند مردم
صبح همان شب که مرا با خویش بردی ، خورشید هنگام طلوع از غرب دم زد

اما زنی بی پرده راه نور را بست ، خورشید تسلیم کسوف مطلقی شد
منظومه ی خورشیدی ام را او به هم ریخت ، بین من و خورشید من را او به هم زد

صغر عطیمی مهر (اهورا) 

« مثنوی پنجره ها » 

مثنوی باز تو و درد دل خونی من
پاک شرمنده ام ای باعث مجنونی من

مثنوی جان تو و جان غزل حرف بزن
مثنوی قهر مکن ، چند بغل حرف یزن

شوق یک چلچله پرواز مرا خواهد کشت
مثنوی ناز مکن ، ناز مرا خواهد کشت

مثنوی جان ! به کجا می برد این خواب مرا
که جدا کرده از اندیشه مهتاب مرا

نرسیده به خدا جرم مرا جار زدند
دو درخت آن طرف باغ مرا دار زدند

دو درخت آن طرف سایه دلتنگی من
گریه می کرد کسی در حرم سنگی من

مثنوی گرچه که یک آینه درکم نکنی
از تو می خواهم یک روزنه ترکم نکنی

دل من تنگ تر از تنگ نگاه من و توست
عشق سرمایه تفسیر گناه من و توست

دلم از خویش فراری ست ، قفس بفرستید
دوستان پنجره باز است ، نفس بفرستید

کوچه در سیطره سایهء تبریزی هاست
روی قندیل دلم پچ پچِ پاییزی هاست

فرصت سبز تماشاست ، بخاری بکنید
ماه و مرداب مهیا شده ، کاری بکنید !

مردم گم شده در خویش تکانی بخورید
از سر سفره ایمان زده نانی بخورید

سرِ بی درد به دیوار بلا باید زد
خویش را در نفسِ درد صدا باید زد

دو سه روزی ست که ایمان مرا دزدیدند
سفره بازست ولی نان مرا دزدیدند

جرمم این بود که هی تکیه به باران دادم
بی سبب نیست که از چشم خودم افتادم

دو سه خورشید به دوش همه تان پنجره بود
در نگاه همه تان چند دهن حنجره بود

خودم از پنجره دیدم که مرا می بردند
خوره ها چنگ زنان ، روح مرا می خوردند

درد ، خوُراک دلم بود ؛ نمی دانستم
آسمان ، چاک دلم بود ؛ نمی دانستم

شانه شعر فرو ریخت ، سقوطی رخ داد
باز ابلیس سخن گفت ، هبوطی رخ داد

شاخه ای نور به دستم بده تا سیر شوم
پُر نمانده است که من نیز زمینگیر شوم

پُر نمانده است که از پنجره پرتاب شوم
پُر نمانده است شبی ساقی مهتاب شوم

آی مردم ! به خدا جسمِ شما دار شماست
مرگ همسایهء دیوار به دیوار شماست

من که رفتم بنویسید دمش گرم نبود
بنویسید صدا بود ولی نرم نبود

بنویسید که باران به خیابان برخورد
بنویسید که مردی به زمستان برخورد

خانه در خاک و خدا داشت ، تماشایی بود
بنویسید دو خط مانده به تنهایی بود

بنویسید که با ماه ،کبوتر می چید
از لب زاغچه ها بوسهء باور می چید

بنویسید که با چلچله ها الفت داشت
اهل دل بود وَ با فاصله ها نسبت داشت

لالهء وا شده را خوب تماشا می کرد
با گل گاوزبان روزهء دل وا می کرد

دلش از زمزمهء نور عطش می نوشید(۱)
ریشه در ماه ، ولی روی زمین می جوشید

بنویسید زبان داشت ولی لال نشد
بنویسید که پوسید ولی کال نشد

پُرِ طوفان غزل بود ولی سیل نداشت
بنویسید که دل داشت ولی میل نداشت

پنجه بر پنجرهء روشن فردا می زد
وسعت حوصله اش طعنه به دریا می زد

به ملاقات سپیدار و کبوتر می رفت
گاه با بال و پر چلچله ها ور می رفت

وقتی از چارجهت پنجه پاییز افتاد
او به فرمول فروپاشی گل پاسخ داد

بنویسید به قانونِ عطش ، آب نداد
و کسی کودک احساسش را تاب نداد

سرد و سرما زده از سمت کویر آمده بود
کودکی بود که در هیاتِ پیر آمده بود

تا صدای دل خود چند تپش فاصله داشت
گاه با فلسفهء عشق کمی مسئله داشت

سیب می خورد ولی نیمه شب قی می کرد
گل نشین بود ولی خوب ترقی می کرد

کوه غم بود ولی چند بلا صبر نداشت
طاقت دیدن خورشید پس ابر(عج) نداشت

او به هر زاغچه امکان تکلم می داد
کرکس و چلچله را یکسره گندم می داد

پیرخو بود وَ هم صحبت کودک می شد
مثل دیوار ولی گاه مشبک می شد

اعتقادی به تبر خوردن پاییز نداشت
آسمان بود ولی بارش یکریز نداشت

بی گدار آب نمی زد به دل برزخ عشق
لحظه ای سرد نشد در نوسان یخ عشق

برزخ از پنجره چشم دلش گل می کرد
هر چه می دید نمی گفت ، تحمل می کرد

بنویسید که در آتشی از باران زیست
بنویسید که با فلسفه قرآن زیست

ماه در حوصلهء حوض دلش گم می شد
تکه تکه دل او قسمت مردم می شد

صبح تا در افق دهکده تاول می زد
چشم بارانی او طعنه به جنگل می زد

مثل ماهی همهء خاطره اش آبی بود
روشن از آینه اش ، برکهء مهتابی بود

شعر از همهمه سینه او داشت خبر
به درختان لب جاده نمی گفت : تبر !

گرچه یک عمر درون قفس مردم بود
بنویسید که او همنفس مردم بود

هر چه می دید نمی گفت ، تحمل می کرد
آی مردم ! به خدا درد تناول می کرد

رود از ناحیهء سینه او می جوشید
نور می خورد وَ از باغچه گل می نوشید

خانه در خاطرهء خلوت پوپکها داشت
حس معصوم هم آغوشی پیچکها داشت

آخرین مرد مه الود زمستانی بود
شاعر خوشه ای از واحهء قرآنی بود ...

پشت هر پنجره ای جرم مرا جار زدند
دو کلام ان طرف شعر مرا دار زدند

دو کلام آن طرف فلسفه فانی شب
دختر روز فروریخت به پیشانی شب

من که رفتم گل ریواس اذان خواهد گفت
گندم سوخته از قحطی نان خواهد گفت

زیر زردابه پاییز مرا غسل دهید
در شبِ گریهء کاریز مرا غسل دهید

در رگ خسته باور نفسی چاقت نیست (۲)
شَمَد شعر مرا بس ؛ به کفن حاجت نیست !

پس دعا کن که به آتشکده نان نرسیم
به شبِ منجمدآبادِ زمستان نرسیم

شب دراز است تو را فرصت بیداری نیست
باورت نیست ولی پنجره هم کاری نیست

من به جمهوری آلاله ارادت دارم
به درختان لب جاده محبت دارم

از زمانی که به حوای دلم سیب رسید
اولین لایحه عشق به تصویب رسید

روی هم رفته من از سمت خدا افتادم
و به این زندگی خط خطی ام معتادم !

چه کسی گفت از آیینه به آهن نرسیم
از دهان گس دیوار به روزن نرسیم

پنجره طفل ترک خوردهء دیواری ماست
زندگی تلخترین مرثیهء جاری ماست

زیستن با تپش سبز خدا تکلیف است
سرسپردن به دل پنجره ها تکلیف است

خواب خورشیدی یک خاطره در جانم بود
کوچه آبستن پاهای پریشانم بود ...

دلم از هول فروریخت ، دو پایم دل شد !
سینه خالی ز نفس بود ، هوا نازل شد !

دیدم از چار جهت ، نور و صدا می بارد
بر دل سوخته ام خواب خدا می بارد

دامنِ حنجره یک مشت غزل پاشیدم
بی امان بر سرِ خاکستر خود رقصیدم

حوریان بر سر سجاده شرابم دادند
و در آغوشِ پریشانی من افتادند

من به گیسوی زلالیتشان چنگ ردم
و به آیینه شیطانی خود سنگ زدم

دو صدا مانده به امکان سکوت ابدی
سجده می برد سری در ملکوت ابدی

پنج نوبت به درخت دل خود برخوردم
هفت جان دادم و پنجاه زمستان مُردم

هفت کوچه که یکی راه به خمیازه نداشت
چارده پنجره وا بود که اندازه نداشت

دو قدم آن طرف پیرهنِ توریِ شعر
گریه می کرد عروسی ، بغلِ حوریِ شعر

حوری شعر به من پنجره تعارف می کرد
به سر و صورت گندم صفتان تف می کرد

من دویدم وَ به همسایه خود برخوردم
آمدم خنده کنم ، دم نزدم تا مُردم !

گرچه دیوار به محدوده گرفتارم کرد
چارده پنجره وا بود که بیدارم کرد

نور در ساقه سرشار درختان جاریست
پنجره بر تن دیوار کماکان جاریست

عطش لاله فروریخته در بادهء آب
ابر سر را بفرستید به سجادهء آب

شب در آرامشِ مواجِ صدا می پوسد
صورتم را ز پس پنجره ها می بوسد

دو غزل مانده به ایمان همه جا آبی بود
شب صدا داشت ولی حنجره مهتابی بود

خواب آیینه گران است ، چه باید بکنیم ؟!
مشکل آینه نان است ، چه باید بکنیم ؟!

مثل دریا به تنِ تابلویی قاب شدیم
توی گهوارهء تن ، تاب خوران خواب شدیم

خیمه در چشمِ خدا ، باغچه در خُم کردیم
چارده شیوه در آیینه تکلم کردیم

آی مردم ! به خدا جسمِ شما دار شماست
مرگ همسایهء دیوار به دیوار شماست

چارده پنجره باز است ، بگو ای والله !
تشنگان! طالبِ فیضید اگر ، بسم الله !

(( سید محمد علی رضازاده – فریدونکنار))

۱-(می بارید)

۲-(چرات)

با عرض پوزش به علت دستکاری ولی خب قافیه اش جور در نمی اومد یه کم فضولی کردم

در دیـــــاری کـــه در او نیست کسی یــار کسی 

 کــــاش یـارب کـه نیفتد به کسی ، کـار کسی

هــــر کـــس آزار مـــنِ زار پــسنــدیـــــــد ولــــی

نـــپــســنـــدیـــــــــد دلِ زار مـــــن آزارِ کسی

آخـــرش مـحـنـت جـــانکـــاه بــه چــــاه انــــدازد

هـــــر کـــه چون ماه برافروخت شبِ تارِ کسی

سودش این بس که به هیچش بفروشند چو من

هـــــر کــــه بـــاقیمت جـــان بود خریدار کسی

ســـــــود بــازار محبــت هـمــه آه ســرد اســـت

تـــــــا نـکــوشیـــد پـس گــرمی بــــازار کسی

غیـــر آزار نـــدیــــدم چــــو گــــرفـــتــــارم دیــــد

کـــس مبـــادا چـــو مـــن زار گـــرفتــــار کسی

تـــا شـــدم خـــار تــــو رشکـــم بـــه عزیـزان آید

بـــــار الهـــــا ! کـــه عزیـزی نشود خوار کسی

آنــکــــه خـــاطر هــوس عــشق و وفـا دارد از او

به هوس هر دو سه روزی است هوادار کسی

لـطــف حـــق یــــار کســی بــــاد که در دوره ما

نــــشود یـــار کسـی تــــا نشــــود بـار کسی

گـــر کــســی را نـــفکنــدیم بســر سایه چو گل

شـــــکر ایــــزد کـــه نبــودیم به پا خار کسی

شـــهریــارا ســر من زیــــر پـــس کـــاخ ستــــم

بـــه کــــه بـــر ســرفتــدم سایه دـیوار کسی

((استاد شهریار)) 

با یک دل پر امید رفتند ولی با یک دل کینه دار برمی گردند
دیروز سرقرار بودند همه ؛ امشب همه بی قرار برمی گردند

رفتند تفنگ را زمین بگذارند ؛ رفتند که گل به سینه هاشان بزنند
با این همه خون که روی پیراهن هاست ، مردم همه از بهار برمی گردند

یک طایفه تا آخر دنیا رفتند ؛ یک طایفه دل به صندلی ها بستند
آنها که نرفتند پشیمان نشدند ؛ آنها سر میز کار برمی گردند

بیداری این قوم چه معنی دارد ، وقتی که جهان از آن دقیانوس است
تاریخ اگر دوباره نکرار شود، اصحاب قلم به غار برمی گردند

این خاک کمین گاه کمانداران است ، مردان همیشگی ؛ نه آنهایی که
با چرخش روزگار بر می خیزند ؛ با چرخش روزگار برمی گردند

فرق است میان رفتن و رانده شدن ؛ فرق است میان مردن و کشته شدن
یک طایفه با تفنگشان می میرند ، یک طایفه با شعار برمی گردند ...

((حسین تقلیلی)) 

وقتی زندگی یه باره

                             مرگ آدمم یه بار

                                                    سهم هر آدم یه دل بود

                                                                                   عاشقی مونم یه بار!!!!

((سمیر))

نمی دانم چرا دنیا چنین است

به هر سو می روم رنگش همین است

نه جایی آسمان افتاده بر خاک

نه کوهی خفته در زیر زمین است

نه مهتابی به روز آید به بالا

نه خورشیدی به شب نور آفرین است

نه جایی لاله چون برف سپید است

نه رنگ برف سرخ و آتشین است

نمی دانم چرا هرسو که رفتم

همیشه آب با دریا قرین است

نمی دانم چرا پروانه با شمع

سخن هایش همیشه دلنشین است

چرا؟؟؟ وقتی که می سوزد در آتش

تو گویی روضه رضوانش این است

((سمیر))

سلام دوستان

جدیدا با سایتی آشنا شده ام به نام شاعرانه ها که اگر اشتباه نکنم متعلق به جناب آقای سیامک بهرام پور می باشد ٬ایشان در مقالی یا نام شاعرانه های دیگران اقدام به انتشار برخی اشعار از شاعران کمتر شناخته شده ولیکن توانای کشور می نمایند که البته با کسب اجازه سراینده همراه است که بنده هم از این پس برخی از این اشعار را با عنوان شاعرانه ها وبا درج نام سراینده در این وبگاه قرار خواهم داد البته کما فی السابق دوستان در کنار این اشعار فاخر شاهد درج اشعار نازل من که نام حقیر در انتهای آنها مشخص است خواهند بود.

در ادامه شعری از همین وب سایت با نام حراج را که واقعا مضمون تاثیر گذار و تفکر برانگیزی داره انتخاب کردم

خود بنده رو که واقعا متاثر کرد تا نظر شما چی باشه.

حراج

- « آقا ! وجود پاک مرا چند می خری ؟!»
- « به به ! چه چشم ناز و قشنگی !چه دختری !

چرخی بزن ، ببینمت آیا مناسبی ؟
یا نه شبیه کولی دیروز، لاغری !

اسمت چه بود ؟ اهل کجایی ؟ ندیدمت !...»
دختر ، هراس ، دلهره : « ها ؟ چی ؟ بله ! ... پری !

اهل حدود چند خیابان عقب ترم »
- « نزدیک نانوایی سنگک ؟»... - « نه! بربری »

چیزی به مرگ دامن پاکش نمانده بود
زیر نگاه هرزه یک مرد مشتری

-« کمتر حساب کن» ... وَ موبایلش : « الو ! بله !»
- « امشب بیا به خانهء آقای اکبری »

« زن هم مصیبت است ! بله ! چشم ! آمدم !
هی گفت مادرم که چرا زن نمی بری ! »

از خیر او گذشت و فقط گفت :« حیف شد !
امشب برو سراغ خریدار دیگری »

دختر به فکر نان شبش بود و داد زد :
« حتی مرا به قیمت کمتر نمی خری ؟!»...

 ((سرکار خانم مهدیه حسینیان رستمی))

در وصل هم ز عشق تو ای گل در آتشم
عاشق نمی‌شوی که ببینی چه می‌کشم
با عقل آب عشق به یک جو نمی‌رود
بیچاره من که ساخته از آب و آتشم
دیشب سرم به بالش ناز وصال و باز
صبحست و سیل اشک به خون شسته بالشم
پروانه را شکایتی از جور شمع نیست
عمریست در هوای تو میسوزم و خوشم
خلقم به روی زرد بخندند و باک نیست
شاهد شو ای شرار محبت که بی‌غشم
باور مکن که طعنه‌ی طوفان روزگار
جز در هوای زلف تو دارد مشوشم
سروی شدم به دولت آزادگی که سر
با کس فرو نیاورد این طبع سرکشم
دارم چو شمع سر غمش بر سر زبان
لب میگزد چو غنچه‌ی خندان که خامشم
هر شب چو ماهتاب به بالین من بتاب
ای آفتاب دلکش و ماه پری‌وشم
لب بر لبم بنه بنوازش دمی چونی
تا بشنوی نوای غزلهای دلکشم
ساز صبا به ناله شبی گفت شهریار
این کار تست من همه جور تو می‌کشم

((استاد شهریار)) 

لحظ های بی تو بودن ٬مث لحظه های مرگه

قصـــه منـــو تو لیلا٬ قصه درخت و برگه

وقتی برگ از روی شاخه٬ خیلی آروم کنده میشه

بیچاره درخت از این غم ٬می سوزه از سر تا ریشه

وقتی برگ می افته رو خاک٬ میگه با غم به درخت

به یاد درد من نباش ٬فقط توی روزای سخت

می گه بهارو که دیدی٬ سلام مارم برسون

بگو اجل مهلت نداد٬ بازم بشینم پیشتون

کابوس برگی که افتاد ٬یه زمستون با درخته

با خودش میگه خدایا ٬درد بی کسی چه سخته

یه زمشتون یاد برگو٬ تو دلش نگه می داره

واسهء مرگ یه احساس ٬از چشاش بارون می باره

اما وقتی که تموم شد٬ فصل بی رحم زمستون

می شه رو درخت قصه٬ برگ نو رسیده مهمون

بی وفا یادش میره ٬اون همه یه رنگیشو

بهار سال قبلشو ٬اون همه قشنگیشو

یادش می ره تنگ غروب٬ وقتی که باد برگو می برد

تمام خاطراتشو ٬به شاخه های اون سپرد

حالا منم اون برگ خشک ٬تویی درخت بی وفا

بشنو صدای خش خشم٬ به زیر پای آدما

((سمیر))

والنتاین مبارک 

ابر سیاه نفرت ٬سایه زده رو احساس

دلا تو این روزگار٬ لبریز خستگی هاس

دنیا رو غم گرفته٬ چشما همیشه خیسن

تو این زمونه خوبی٬ زندونی بدی هاس

یه گوشه ای یه٬ شیطون تو جلد آدمیزاد

دلا رو می سوزونه ٬محشر دوباره بر پاس

به خاک و خون می کشن ٬مردم بیگناهو

از خون بیگناها ٬خشکی مثال دریاس

غصه و  درد حقیقت ٬بی همزبونی قسمت

توی غبار وحشت ٬تصویری از یه رویاس

ابر سیاه نفرت٬ می باره بی مهابا

سیل مهیب حسرت٬ قاتل آرزو هاس

لحظه به لحظه غصه٬ رو هر دلی میکوبه

دلا دارن می شکنن٬ پناه دلها کجاس

غربت خنده هارو٬ می شه به سادگی دید

یه خندهء حقیقی٬ تو سحن لب کیمیاس

حتی شده گل آلود ٬زلال چشمه هامون

اشکای بی غل و غش٬ آرزوی دیده هاس

دشت قشنگ و سرسبز٬ درخت بید مجنون

رود همیشه جاری٬ فقط توی قصه هاس

اینجا همش کویره ٬یه شوره زار مطلق

اینجا فقط می شه کاشت٬ یه سایه از گل یاس

یه روز پر محبت ٬پیش مامان و بابا

یه روز بدون وحشت ٬آرزوی بچه هاس

دیگه نمیشه مهمون ٬رو پلکای خستمون

یه خواب ناز و راحت ٬بدون ترس و هراس

دلا با هم غریبن ٬دیگه محبتی نیست

به جای دوست دارم ٬روی لبا نا سزاس

یه حرف خوب و قشنگ٬ اگه کسی میزنه

اونم واسه تملق٬ برای کار دنیاس

دنیا رو غم گرفته٬ چشما همیشه خیسن

یه ((جمعه منور)) ٬تنها دلیل بقاس

حتی تو این کویرم٬ امید رویشی هست

یه روز تو این شوره زار ٬جوونه میزنه یاس

سفیر مهربونی٬ سوار بر ذوالجناح

به دست او ذوالفقار ٬مظهر عدل مولاس

فریاد مارو بشنو ٬ای نازنین زهرا

دنیای غرق ستم ٬چشم انتظار شماس 

((سمیر))

((یامهدی ادرکنی))

به یــادت ای لیلا همیشه گریانم 

در انتظار تو بدان که می مانم 

اگر نیایی تو کنارم ای لیلا 

کند غم دوری خراب و ویرانم 

بیا کنارم باش ٬فقط تو یارم باش 

که بی تو در دنیا دمی نمی مانم 

ز من تو پرسیدی وصال یعنی چه 

قسم به روی تو که من نمی دانم 

چنان که در ذهنم زمان نموده حک 

ز روز اول من اسیر هجرانم 

اگر ففیرم من ٬اگر گدایم من 

به نقد عشق تو بدان که سلطانم 

گهی به خود گویم رها کن این غم را 

گهی ز عشق تو به لب رسد جانم 

بیا عزیز من ٬بیا تو عشق من 

بیا تو ای عمرم٬تو جان جانانم 

بیا که از نور وجود پاک تو 

کمی ز نور وصل به دل بتابانم 

بیا در این غوغا٬در این مه رویا 

بخوان برای من کمی زقرآنم 

که شاید عشق حق٬در این شب زیبا 

کند کمی آرام تلاطم جانم 

بدان تو ای لیلا٬ای آخرین رویا 

ای عشق نورانی ٬ سرو خرامانم 

که تا زمانی که در این جهان هستم 

در انتظار تو بدان که می مانم 

اگر بدون وصل برفتم از دنیا 

و گر نشد سنگین بار گناهانم 

بدان که در جنت ٬تو مال من باشی 

تو ای غم زیبا ٬ای عشق و ایمانم 

((سمیر))

اومدی بازم با عشق تو دلم خونه کنی

اومدی با اون چشات منو دیونه کنی

اومدی بهم بگی از کارات پشیمونی

آره بد کردی با من٬خودتم خوب میدونی

اومدی با گریه هات دلمو خون بکنی

واسه لیلا شدنت منو مجنون بکبی

اومدی که فکر تو منو راحت نذاره

اومدی که یاد تو عشقو یادم بیاره

اومدی تو قلب من عشق تو جوونه کرد

کفتر سپید عشق تو دل آشیونه کرد

اومدی گریه کنون بگی از تجربه هات

بگی دست روزگار چه کارا کرده باهات

اومدی با دل خون از دو رنگیای عشق

اومدی بهم بگی که منم خدای عشق

((سمیر))

ای همزبون خسته ٬ بی تو دلم شکسته

یه عمره انتظارت ٬ توی چشــام نشسته

یه عمره بی تو هستم ٬ غرورمو شـکستم

چشـم دلو به روی ٬ هر که به جز تو بستم

یه عــــمره بی تــو هرشب٬ نام تــو بوده بر لب

هنوز امید تو دل هست٬ شاید بیای تو امشب

یه عمره تنهاییام٬ جـــمع شده توی صدام

نمی شه فریاد کنم ٬نمی ذارن گریه هام

یه عمره دل اسیره ٬بی تو می خواد بمیره

سراغتو هر غروب ٬ از قاصـــــدک می گیره

یه عـــمره عــاشــــقونه ٬با جـــــور ایــــن زمـونه

سر می کنم به عشقت ٬خدا خودش می دونه

یه عمره توی غربت ٬ تو قحطی محبت

زخـــم زبون دشـــمن ٬کرده دلـــو اذیت

یه عـــمره بی قــرارم٬ روزارو می شــــمارم

آخرشم می دونم ٬جون بی تو می سپارم

((سمیر))

خدا نگهدار قلعه تنهایی

به نام خداوند شوق رهایی ٬به نام خداوند وصل وجدایی٬ به نام خداوند عشق و جنون

نازنینم با تمام سختی ها ورنج ها قلعه تنهایی کم کم برایم عادی شده و دیگر رنج هایش برایم رنج نیست که من رنج دوری از تو را در آلبوم تجربیاتم دارم ٬ بهترینم این آخرین دلنامه ایست که در پشت دیوارهای قلعه تنهایی برایت مینویسم و بعد از دو بار اسیر دست خواب شدن برای همیشه قلعه تنهایی وسختی هایش را در قبرستان خاطاراتم دفن خواهم کرد .

چند روزی بود که دیگر حال و حوصله هیچ کاری را نداشتم ٬ چون چند شب گذشته ماه را در آسمان نمی دیدم وتنها دلخوشی ام را در این قلعه تنهایی از دست داده بودم اما به لطف پروردگار قلب های بی پناه دوباره درخشش نقره گون ماه به یاد ماه رویت در آسمان پدیدار شده است و هر لحظه مرا عاشق تر از پیش می کند .

کم کم باید کارهایم را راست وریس کنم و از همه ساکنین قلعه تنهایی خداحافظی و طلب حلالیت کنم ٬ از زمین گذرگاه تنهایی که در تمام این مدت با پاهای خسته ام لگد کوبش کرده ام و عقده هایم را با تمام توان بر سر او خالی کرده ام ٬از درختان قلعه تنهایی که برگ هایشان را زیر پاهایم فنا کردم ٬ از کلاهم که مجبور شدم نام عزیزانم را برای اینکه تاج سرم کنم بر تن او نقش کنم و از تمام دیوار های قلعه تنهایی که در تمام  این مدت درد دلهایم را گوش کرده اند و هنگامی که فکرم از جایی خراب بوده عصبا نیتم را از طریق پوتین بر سرشان خالی کرده ام امیداورم همه مرا ببخشند .

بهترینم خوشحالم از این که چند روز دیگر از حصار محدودیت های  قلعه تنهایی خارج میشوم و میتوانم هر چه بیشتر با تو وفکر تو باشم  ٬ نازنینم به امید دیدن روی ماهت این دلنامه را در آخرین ساعات و لحظات حضورم در قلعه تنهایی به پایان میبرم.

فدای مهربانیت سمیر.

انگار خدا با دلم آشتی کرده که هر روز نشانه ای از عشق پاکم را در پهنه وسیع آسمان برایم به یادگار می نشاند٬ گویی تمام کارهای خطای مرا تا به امروز بخشیده و مرا فرصتی تازه عطا نموده تا دلم را پاک کنم و زلال عشق را در آن جاری سازم٬ عزیزم حتی روزها که مقرر است تنها خورشید در پهنه آسمان نیلگون نورافشانی کند ٬ماه با تمام وجود سفیدی نقره گون خود را به یاد ماه رویت به رخ می کشد.

درختان بی برگ و بار در برابر شلاقهای پیاپی بادهای پاییزی با مشقت فراوان تاب می آورند و روزگار خود را به امید اینکه بهاری هم هست سر می کنند و من به این فکر می کنم که آیا خزان عشق من هم روزی به بهار وصال مبدل خواهد شد یا نه.

تو چی فکر می کنی؟؟

عاشقم ٬

عاشق کویر

عاشق شنهای داغش

که آدمو تشویق می کنه به بالا تر رفتن

عاشق اون وسعت سوزان

که بی آلایش ترین آفریده خداست

بی رحم هست

خشن هست

ولی خشونتشم به دل میشینه

چون خیلی ساده وقتش که برسه

روح آدمو هر چه با شکوهتر

از جسم خاکیش جدا می کنه

و بعد دونه دونه شنهاشو برای خاکسپاری یه

جسم خاکی فرا می خونه و با محبت

اونو تو قلب خودش جا میده

مثل جنگل رنگارنگ نیست

ساده است

درخت نداره

چشمه نداره

...ونداره

ولی در عوض گرگ گرسنه ای

پشت انبوه درختاشم نداره

ساده است پاکه ٬ بی انتهاست

کویر داغترین دریای دنیاست

میشه توش شنا کرد

با احساس هبوت

همین.....

((سمیر))

بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم،

همه تن چشم شدم، خیره به دنبال تو گشتم،

شوق دیدار تو، لبریز شد از جام وجودم،

شدم آن عاشق دیوانه که بودم.

در نهان خانه جانم، گل یاد تو درخشید،

باغ صد خاطره خندید،

عطر صد خاطره پیچید.

یادم آمد که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم،

پرگشودیم و در آن خلوت دل خواسته گشتیم،

ساعتی بر لب آن جوی نشستیم.

تو، همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت،

من، همه محو تماشای نگاهت.

آسمان صاف و شب آرام،

بخت، خندان و، زمان رام.

خوشه ماه فرو ریخته در آب،

شاخه ها دست براورده به مهتاب.

شب و صحرا و گل و سنگ،

همه دل داده به آواز شباهنگ.

یادم آمد تو به من گفتی: « از این عشق حذر کن»!

لحظه ای چند بر این آب نظر کن!

آب آینه عشق گذران است،

تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است،

باش فردا که دلت با دگران است!

تا فراموش کنی، چندی از این شهر، سفر کن!

با تو گفتم: «خذر از عشق ندانم،

سفر از پیش تو هرگز نتوانم،

نتوانم»!

روز اول که دل من به تمنای تو پر زد،

چون کبوتر، لب بام تو نشستم.

تو به من سنگ زدی، من نه رمیدم، نه گسستم،

باز گفتم که «تو صیادی و من آهوی دشتم،

تا به دام تو درافتم همه جا گشتم و گشتم،

حذر از عشق ندانم، نتوانم»!

اشکی از شاخه فروریخت.

مرغ حق ناله تلخی زد و بگریخت...

اشک در چشم تو لرزید،

ماه بر عشق تو خندید.

یادم آمد دگر از تو جوابی نشنیدم،

پای در دامن اندوه کشیدم،

نگسستم، نه رمیدم.

رفت در ظلمت غم، آن شب و شبهای دگر هم،

نگرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم،

نکنی دیگر از آن کوچه گذر هم...

بی تو اما به چه حالی من از آن کوچه گذشتم.

((شاهکار فریدون مشیری))

قلب تو سنگی خانوم ٬ چیزی از عــــــشق نمی دونی

                          چرا یک لحضه برای ٬دلت از عشـــــــــــــق نمی خونی

   من که تو چشمای سردت ٬ ردی از عشق نمی بینم

                                بگو باید واسه چی ٬ پای عشــــــــــــــــــق تو بشینم

                    عمریه حـــــــــــــــــس غریبی ٬ تو وجود من می گرده

                                                        نمی دونم چه امــــــــــــــــــــــیدی ٬ منو پابند تو کرده

((سمیر))

تو خوابیدی و چشمام خیسه هر دم

        عـــــــــــزیزم بی تو من ٬ دنیای دردم

               تو خـــــــوابیدی و من تنها و بی کس

                       برای غــــــــــــــــــربت خود گریه کردم

                                تو خوابـــــیدی و چشمات وا نمیشه

                                        آخه این غــــــــصه تو دل جا نمیشه

                               تو خوابیـــــــدی در این شبهای پر درد

                      یکی هـــــــــــمدرد من پیدا نمیشه

             تو خوابیدی و دســتات سرد سرده 

   نمیدونی غمــــــت با من چه کرده

            تو خوابیــــــــــــدی و فصل زندگانی

                     برایم تا ابـــــــــــــــــــــد پاییز زرده

                               تو خوابیدی  و یــــــــادت رفته انگار

                                         دو تایی چی نوشـــــتیم روی دیوار

                               نوشتیم تا ابد با هــــــــم میمونیمو

                  و باهمم میمیریم آخــــــــــــــــــر کار

         تو خوابیدی و عهدتو شــــــکستی

چـــــــــــــرا چشاتو وانکرده بستی

         تو خوابیـــــــــدی و یادت رفته انگار

                تموم خاطـــــرات عشق و مستی

                          تو خوابیـــــــدی و این دل بی قراره

                                    هوای دیـــــــــــــــدن چشماتو داره

                                                 تو خوابیدی و ایــــن قلب شکسته

                                                            هــــــــــــــــــنوزم خوابتو باور نداره

((سمیر))

 دفتر عشق نویس دفتر عشق منه
هرچی که تو دلمه داره فریاد میزنه
دفتر عشق نویس دفتر خاطره هاس
پایتخت کشور واژه های بی صداس
دفتر عشق نویس وعده گاه تو و من
یه جای خوب و قشنگ واسه دیونه شدن  

              قسم ای گلم که بی تو نه شب و نه روز دارم

                         به دو گونه لطیفت ٬ به دو چشم اشــک ریزم

                                   که به راه عاشــــــــــقی ها٬ ز بلا نمی گریزم

                         به تو ای فرشتهء من ٬ گل من ٬ ســتارهء من

               که جدایی از تو باشد غم جـــــــــــاودانهء من

چو تو در برم نباشی غم بی شـــــــمار دارم

              تو بدان که با غـــــــــــــم تو ٬ غم روزگار دارم

خداوندا به من توفیقی ده که فقط یک روز بنده مخلص تو باشم که میدانم حتی ساعتی این چنین بودن بس دشوار است . خدایا سینه ام را چنان بگشای که درد های تمام عالم را در آن جای دهم حتی درد محکوم شدن به گناهان ناکرده ام .خدایا میدانم که نادانم به ذزه ای از علم بیکرانت دانایم کن.بارالها زبانم در ستایش تو قاصر است به من زبانی عطا کن تا گوشه ای اندک از رحمت بیکرانت را سپاس گویم.خداوندا راه گم کرده ام هدایتم کن . خدایا قلبم را از تمام کینه ها پاک کن که غیر از تو کسی را بر این کار قادر نیست .خداوندا به من صبری ده که بر سیلی دشمنان بخندم وبا خنجر دوستان به رقص آیم .خدایا شرکم را به یکتاییت٬ ضعفم را به قدرتت ٬ جهلم را به علمت ٬ حماقتم را به حکمتت ٬ گناهانم را به رحمتت ٬ عصیانم رابه عزتت ٬ تیرگی دلم را به نورت ٬ بی حرمتی هایم را به قداستت ٬ تنگ دستی وبخلم را به کرمت  وناسپاسی ام  را به لطفت ببخش .خدایا به خیر و شر خود آگاه نیستم ٬ به علمت وبه رحمتت هر آنچه خیر من درآن است بر من فرو فرست وهر آنچه شری برای من درآن است از من دور گردان. خدایا به من یقینی ده که جز تو در هستی هیچ چیز نبینم .خدایا به من دلی ده که جز مهر تو در آن هیچ مهری را راه نباشد .خدایا به من قلبی ده که دوست داشته باشم هر آنچه آفریده توست.خدایا برمن زبانی ده که جز بر حمد تو گویا نگردد. خدایا هر آنچه دارم از آن توست پس آنچه خیر من است بر زبان من جاری کن تا از تو تمنایش کنم که خود بسیار نادانم .خدایا خواسته هایم بسیارند ولی هیچ چیز در قبال آنها ندارم ٬ پس تو از مخزن بی انتهای کرمت آنها را به من عطا کن . خدایا با تمام آنچه به من عطا کردی می خوانمت پس دعایم را اجابت کن .

به حق مهربانیت ای مهربان ترین مهربانان.